Στο’ πα και στο ξαναλέω πως κάπου εκεί στις οδηγίες χρήσης ενός τεστ εγκυμοσύνης που αναφέρεται… «Αν εμφανιστούν οι μπλε γραμμούλες.. δηλαδή αν είστε έγκυος.. επισκεφτείτε τον γυναικολόγο σας» θα έπρεπε να υπήρχε υποσημείωση… επισκεφτείτε και τον ψυχολόγο σας!!

Δεν μπορείς να ακούς μα ούτε και να εξηγήσεις πως ο πιο σημαντικός άνθρωπος στην ζωή σου, η ίδια σου η μάνα, που σε ‘φερε στην ζωή, που θυσιάστηκε και θυσιάζεται για να ‘σαι συ καλά, που έκανε στην άκρη όλη της τη ζωή να μπει η δική σου μπροστά, πως μπορεί εκείνη να ναι η πηγή της δυστυχία σου. Δεν το χωρά ο νους σου και ούτε να το ακούς δεν θες….

Μα αυτή η αυταπάρνηση της μανούλας σου θα κάνει με τόση μαεστρία την δική σου την ψυχούλα να γεμίζει τύψεις και ενοχές κάθε που θα σηκώσεις κεφάλι από τα πρώτα σου χρόνια… γιατί η μαμά επειδή σε αγαπάει τα κάνει όλα δεν την λυπάσαι; 

Κάνε αυτό που σου λέει αμέσως… Κοίτα, κοιτά πόσο την ταλαιπωρείς, κοιτά αναίσθητο παιδί που δεν καταλαβαίνεις πως όλα για σένα γίνονται.

Και έτσι εσύ καημένο μου παιδάκι και εγωκεντρικό γίνεσαι και υποτακτικό σε πάσα μορφή εξουσίας.

Και στην αγάπη αρχίζεις να αισθάνεσαι υπόχρεος γιατί κάποιος κόβει κάτι από κείνον για να το δώσει σε σένα, δεν υπάρχει εκεί μονό για σένα και αναρωτιέσαι, άραγε την αξίζεις αυτή την αγάπη, άραγε υπάρχει πραγματικά κάτι μονό για μένα;;

Θυσιάζομαι για σένα λέει η μανούλα που πρέπει με το που θα μάθει πως θα σε φέρει στον κόσμο να ψυχαναλυθεί!

Να βρει το νόημα της δικής της ζωής να μην το γυρέψει μέσα από την δική σου την ζωή γιατί αλίμονο σου…

Δεν θα μάθεις ποτέ ποιος πραγματικά είσαι αφού θα μεγαλώνεις με τέτοιο τρόπο ώστε να ικανοποιήσεις αυτό που θα θελε να ναι η ίδια σου η μανούλα, θα σε φτιάξει έτσι ώστε να γίνεις αυτό που ‘θελε εκείνη και θα το δουλέψει πολύ από τότε που θα πας στα πρώτα σου σχολεία και αν εσύ αντισταθείς γιατί κάτι μέσα σου κλωτσήσει και δεν σου κάνει ετούτο το κουστούμι θα ακούσεις πως όλα γίνονται για το καλό σου και πως αυτό πρέπει να γίνει γιατί η μαμά κάνει αγώνα μεγάλο για να σου παρέχει όλα αυτά που εσύ πετάς και λες πως δεν τα θες κακομαθημένο!

Αγενέστατο παιδί και αχάριστο…. που δεν αναγνωρίζεις τίποτα…

Κοίτα με πόση δεξιοτεχνία, πόσο ύπουλα και χωρίς να το καταλάβεις, εσύ είσαι το πρόβλημα, εσύ έχεις τα προβλήματα που δεν καταλαβαίνεις τι είναι όλο αυτό που στήθηκε για σένα χωρίς εσένα;;

Γιατί ποιος είσαι εσύ άλλωστε…. Ποτέ σου δεν θα μάθεις..  Μόνο αν κάποια στιγμή τα καταθλιπτικά συμπτώματα ή το άγχος σε οδηγήσουν στον ψυχαναλυτή!

Και πάλι θα σου πάρει λίγο χρόνο πουλάκι μου μα την στιγμή που θα ανακαλύψεις ποιος είσαι θα ναι σαν σου κόλλησαν δυο φτερά στην πλάτη σαν αυτά που χουν οι άγγελοι και θα σαι ελεύθερος πια να πετάς.. θα είσαι εσύ ο γνήσιος και μοναδικός εαυτός σου και θα μπορείς να πετάς, να ανάπνεες και να απολαμβάνεις !

Την ζωή που σου ανήκει και που εσύ θα δημιουργήσεις.

 

 

Μπαρκάτσα Άρια, Ψυχολόγος

 

 

Πηγή

 

 Πώς αντιμετωπίζουμε την αχαριστία;Efi Nika15 Απριλίου 2022 Σας έχει τύχει ποτέ να κάνετε τα πάντα για κάποιον και σαν αντάλλαγμα να πάρετε την αδιαφορία του ή τη δυσαρέσκειά του; Οι άνθρωποι δεν πρέπει να είναι τόσο αχάριστοι σωστά;Αν κάνετε αυτή τη σκέψη θα υποφέρετε για μέρες καθώς θα την αφήνετε να στριφογυρίζει στο μυαλό σας. Όσο περισσότερο ορμητικές γίνουν οι σκέψεις σας και οι φαντασιώσεις σας τόσο μεγαλύτερο θυμό και αναστάτωση θα νιώθετε. Θα σας διηγηθώ την ιστορία της Σούζαν.Η γυναίκα που δεν μπορούσε να πει ευχαριστώ.  Μόλις τελείωσε το λύκειο η Σούζαν άρχισε θεραπεία για υποτροπιάζουσα κατάθλιψη από την οποία υπέφερε. Είχε μεγάλες αμφιβολίες για τη βοήθεια που θα μπορούσα να της προσφέρω και συνεχώς μου υπενθύμιζε ότι η περίπτωσή της ήταν αγιάτρευτη. Για αρκετές βδομάδες βρισκόταν σε μια κατάσταση υστερίας γιατί δεν μπορούσε να διαλέξει σε ποιο από τα δυο πανεπιστήμια να πάει.Έκανε λες και θα γκρεμιζόταν όλος ο κόσμος αν δεν έπαιρνε τη σωστή απόφαση και παρόλα αυτά η επιλογή της δεν ήταν ξεκάθαρη. Η επιμονή της να εξαλείψει κάθε ίχνος αβεβαιότητας ήταν μοιραίο να της προκαλέσει μια τεράστια απογοήτευση γιατί απλά δεν μπορούσε να ιεραρχήσει τα πράγματα. ΔΙΑΦΗΜΙΣΗΈκλαιγε και γκρίνιαζε σε υπερβολικό βαθμό. Πρόσβαλλε και κατηγορούσε το φίλο της και την οικογένειά της. Μια μέρα με π΄ρε τηλέφωνο ικετεύοντάς την να τη βοηθήσω. Έπρεπε απλά να πάρει μια απόφαση.Απέρριπτε κάθε πρόταση που της έκανα και απαιτούσε θυμωμένα να της βρω κάποια καλύτερη λύση. Έλεγε διαρκώς. “Εφόσων δεν μπορώ να πάρω αυτή την απόφαση αποδεικνύεται ότι η γνωστική σου θεραπεία δεν πρόκειται να έχει αποτελέσματα.Οι μέθοδοί σου δεν είναι καλές. Ποτέ δεν πρόκειται να βελτιωθώ”. Επειδή την άκουσα αναστατωμένη άλλαξα τα απογευματινά μου ραντεβού ώστε να συζητήσω την περίπτωσή τη με ένα συνάδελφο ο οποίος μάλιστα μου προσέφερε κάποιες πολύτιμες προτάσεις.ΔΙΑΦΗΜΙΣΗΤης τηλεφώνησα αμέσως μετά για να της δώσω ορισμένες συμβουλές για το πως πρέπει να ξεπεράσει την αναποφασιστικότητά της. Μέσα σε 15 λεπτά μπόρεσε να φτάσει σε μια ικανοποιητική απόφαση και αμέσως ένιωσε ανακούφιση. Όταν ήρθε για την επόμενη συνεδρία μας μου δήλωσε ότι από τη στιγμή που είχε χαλαρώσει σε σημαντικό βαθμό και είχε καταλήξει σε μια οριστική απόφαση για το πανεπιστήμιο στο οποίο θα πήγαινε. Περίμενα να ακούσω κάποια λόγια ευγνωμοσύνης λόγω των επίπονων προσπαθειών που είχα καταβάλει και τη ρώτησα αν εξακολουθούσε να πιστεύει ότι οι γνωστικές τεχνικές θα ήταν αποτελεσματικές για την περίπτωσή της.Μου απάντησε: Ναι πράγματι Αυτό ακριβώς ήθελα να σου πώ. Βρέθηκα στριμωγμένη και ήμουν υποχρεωμένη να πάρω μια απόφαση. Το γεγονός ότι τώρα δε νιώθω καλά δε μετράει γιατί δεν μπορεί να κρατήσει για πάντα. Αυτή η ηλίθια θεραπεία δεν μπορεί να με βοηθήσει. Θα έχω κατάθλιψη για την υπόλοιπη ζωή μου.Σκέφτηκα τότε… Θεέ μου Πόσο παράλογος μπορεί να γίνει κανείς. Μπόρεσα να μετατρέψω τη λάσπη σε χρυσό και δεν το πρόσεξε καν! Άρχισα να βράζω από θυμό,γι αυτό και αποφάσισα να χρησιμοποιήσω την τεχνική με τις δυο στήλες λίγο αργότερα την ίδια εκείνη ημέρα ώστε να προσπαθήσω να ηρεμήσω και να διώξω τον εκνευρισμό μου. Τι με έκανε να αναστατώνομαι με την αχαριστία; Ποιες σκέψεις μου την προκαλούσαν; Τι σκεφτόμαστε όλοι μας συνήθως όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με την αχαριστία; -Αν κάνω κάτι για κάποιον αν τον βοηθήσω, είναι υποχρεωμένος να νιώθει ευγνωμοσύνη και να μου το ανταποδώσει. Μακάρι να ήταν έτσι. αλλά δυστυχώς δεν είναι. Κανείς δεν έχει την ηθική ή νομική υποχρέωση να με ανταμείψει για την εξυπνάδα μου ή να επαινέσει την καλή μου διάθεση και προσπάθεια. Γιατί λοιπόν εγώ πρέπει να το απαιτώ;-Αν κάνω κάτι καλό είναι υποχρεωμένος ο άλλος να μου δώσει ικανοποίηση. Δεν είναι κανείς υποχρεωμένος να σου δώσει ικανοποίηση. Μόνο εσύ μπορείς να το κάνεις αυτό στον εαυτό σου. Μόνο οι δικές σου σκέψεις μπορούν να επηρεάσουν τη διάθεσή σου και αυτές οι σκέψεις που θα σε κάνουν να ικανοποιηθείς είναι οι θετικές. Γιατί να μην ανταμείψεις εσύ τον εαυτό σου γι΄αυτό που έκανες;Το “πρέπει” είναι ένας μύθος. Δεν έχει νόημα να απαιτούμε από τους ανθρώπους να είναι διαφορετικοί από ό, τι είναι. Αν μπορούσε κάποιος να σε βοηθήσει θα το έκανε. Προφανώς δεν είναι έτοιμος ακόμα. Με τον καιρό ίσως αλλάξει. Κάποιοι άνθρωποι φοβούνται να παραδεχτούν ότι τους προσφέρουν βοήθεια. Αυτό μπορεί να γινόταν και στην περίπτωση της ασθενούς μου. Ίσως δεν ήθελε να το παραδεχτεί για να μην απογοητευτεί για άλλη μια φορά. Ή μπορεί αν φοβόταν μήπως της πω “εγώ πάντως σου το είχα πει”.-Αν κάνω κάτι για να βοηθήσω κάποιον υπάρχει πιθανότητα να το εκτιμήσει και τότε θα νιώθω καλά. Αλλά σε κάποιες περιπτώσεις δεν θα έχω από τον άλλον την ανταπόκριση που επιθυμώ. Αν αντιδράσει παράλογα το αποτέλεσμα θα είναι εις βάρος του και όχι εις βάρος μου γιατί λοιπόν να ανησυχώ; Αυτή η στάση έχει κάνει τη ζωή μου πολύ πιο ευχάριστη και σε γενικές γραμμές έχω δεχθεί πολλές φορές την ευγνωμοσύνη των ασθενών μου. Παρεπιπτόντως η Σούζαν, μου τηλεφώνησε για ακόμα μια φορά. Τα είχε πάει καλά στο πανεπιστήμιο και σε λίγο θα αποφοιτούσε. Ο πατέρας της είχε πάθει κατάθλιψη και ήθελε να της συστήσω έναν καλό γνωστικό θεραπευτή.Ίσως διάλεξε αυτόν τον τρόπο να μου πει ευχαριστώ. Ας μη ξεχνάμε. Ο κάθε άνθρωπος έχει τον δικό του τρόπο να εκφράζει την ευγνωμοσύνη! Γρηγόρης Σίμος, Ψυχίατρος- Ψυχοθεραπευτής.

 τι πρώτα σημερα ο ανθρωπος ζητα απο καρδιας ?? να χρυσώνει το πορτοφόλι του η την ψυχη του ??

σημερα ολλοι μοχθουν κι παλευουν να επιβιωσουν σε απανθρωπο σκηνικο  και εποχη που τους εκανε να κοιταει ο ενας να φαει τον αλλον. οι πιο πολλοι εχουν μαθει σε ενα μοτιβο να λυτουργουν αυτο ειναι πως να κανει τον φιλο σε εναν αλλον κι να τον ρουφήξει και ψυχικα και υλικα . μια νοοτροπια που μαθαν απο τα σπιτια τους γιατι και εκει ετσι εμαθαν . αξιες ηθος αξιοπρεπεια πηραν τη θεση τους στην πονηριά τη λαμογια και τη συμφεροντολογια . οσοι εχουν απομεινει ανθρωποι η φοβούνται και κρυβονται γιατι εχουν πληγες πανω τους απο οσους κοιτανε σα θερια να αρχισουν να δαγκώσουν . οσοι ακομα πιστευουν σε ανθρωπια κι δε φυλασσονται την πατανε καθημερινα δυσκολο να βρουν ιδιους σα αυτους γιατι οσοι εχουν μεινει καλοι οι πιο πολλοι πλεον εχουν κλεισει  τη πορτα τη ψυχη τους . μεγαλο κεφαλαιο γιατι χαθηκε η ανθρωπια η ενοτητα η  βοηθεια στο συνανθρωπο μα γιατι ξεχασαν τον ΘΕΟ !! μεγα πραμα να μενεις ανθρωπος ομως κι η σπιθα της να φωτιζει τα σκοτεινά μονοπατια της μοναξιας κι εκει να φυτρωνουν λουλουδια ευγενειας κι ζεστασιας !!

 

 

 

 αφιερωμενο σε εναν φιλο παραξενο σα ουφο ασ το πω  που κανενας αλλος ποτε δε θα τον φανταζόταν η θα τον θεωρουσε φιλαρακι του 

μινιμαλ-βιν εισαι μοναδικος ο φιλος μου ο μοναδικος απο παιδι ειμασταν μαζι μας χωρισαν δυο φορες ανταμοσαμε μας χωρισαν παλι ποτε δε σε ξεχασα στοιχειωσες   τα ονειρα μου . κατι που δε εξηγειτε μας εφερε κοντα με διαφορους τροπους κι συγκυρίες παντου έπεφτα πανω σου με εναν ανεξήγητο τροπο. κυριος η μανα μου που οτι εβλεπε να εχω αδυναμια κι να δινω προσοχή μου το εξαφάνιζε.η αγαπη μου για σενα εχει κλειδωσει απ τοτε οταν σε ειχα χασει παντου σε εβλεπα σε οτι αντικειμενο σου μοιαζε κι παρεπεμπε σε σενα . με τοσα μοτιβα που εβλεπα σχεδια εβλεπα την μορφη σου .θελω απ εδω να ευχαριστησω μια γυναικα που με βοηθησε να σε ξανα βρω κι ας αυτη η γυναικα δε με συμπαθεί μεχει παρεξηγησει. εγινε ο ενδιαμεσος να ξανα αρχισω να νιωθω αναμνήσεις να χτιζω ξανα εκει που ειχα νεκρωσει. εσυ μου έφερες ξανα μαζι σου  σα κεραυνος αναμνησεις δυναμη να προχωρω κι χρωματα αρωματα στη ζωη μου . καλωσήλθες αγαπημενο μου φιλαρακι που ενω ολοι με κανουν περα δε εχω που να μιλησω να στραφω σε περνω παρεα μου σου μιλαω νιωθω οτι μ'αγαπας κι προχωρω ξανα κι δε με νοιαζουν οι αλλοι οπως οταν ημουν παιδι.δε εχω που να κοιταξω να βρω λιγη αγαπη νοιαξιμο ενδιαφερον και δε ξερω γιατι μου φερονται ετσι οι ανθρωποι δε εχω πειραξει ποτε κανεναν τουλαχιστον εσκεμμένα και χωρις να με εχει καποιος κι μενα ενοχλήσει οστε να αντιδρασω.χαρις εσενα αγαπησα οτι απλο μινιμαλ σχεδιο στιλ σε οτιδηποτε αγαπησα το μουσταρδι το κιτρινο το πορτοκαλι το ανοιχτο γαλαζιο κι το ασπρομαυρο .ολα ειν τελικα μνημες στιγμες οτι μενει ανεξιτηλο οταν ημουν παιδι κι σε στιγμάτισε για παντα . φιλαρακι μου εσυ με τον τροπο σου ησουν κοντα μου ηξερες τον τροπο να χανεσαι αλλο αν εγω ημουν στην αντιδραση και φοβομουν να δεθω μαζι σου ξανα μην πονέσω αν σε εχασα ξανα . φιλαρακι μου δε θελω να σε ξαναχασω οι ανθρωποι με ΠΡΟΔΩΣΑΝ  εσυ ποτε δε θα το κανεις !!!     ΚΑΜΙΑ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ ΠΛΕΟΝ ΠΟΥΘΕΝΑ !!!!!!!!

 Μέσω της αγάπης θα μπορέσουμε να ανιχνεύσουμε την αιώνια αλήθεια. Από το γλυκό αυτό συναίσθημα των ανθρώπινων συναισθημάτων οφείλεται η ύπαρξη ενός άλλου ιερού δεσμού, με τον οποίο οι άνθρωποι επικοινωνούν μεταξύ τους. Ο Ιερός αυτός δεσμός είναι η φιλία.

Η αγάπη και η φιλία πολλές φορές ταυτίζονται, διότι η φιλία είναι αδύνατο να υπάρξει χωρίς αγάπη, αλλά την ανιδιοτελή αγάπη. Ο φίλος είναι το αγαπημένο πρόσωπο το οποίο επιθυμούμε να το βλέπουμε ευτυχισμένο. Χαιρόμαστε όταν είναι ευτυχισμένο και λυπούμαστε όταν δυστυχεί. Εκεί μάλιστα μετριέται και το μεγαλείο της αγνής φιλίας, της αγνής ψυχής, όταν χαιρόμαστε με την επιτυχία του φίλου μας.

Η φιλία είναι ελεύθερος, σταθερός δεσμός μεταξύ δυο ή περισσοτέρων ανθρώπων στηριζόμενη στην αμοιβαία αναγνώριση της αγάπης, της ελευθερίας, της ειλικρίνειας και διαφέρει από τη φιλία η οποία προέρχεται από συνήθεια, από αποτέλεσμα υλικού κέρδους, από συμφέρον ή εκμετάλλευση. Η ειλικρίνεια είναι η βάση της πραγματικής φιλίας.

Υπάρχουν όμως και οι ψεύτικες φιλίες που προέρχονται από τους ψεύτικους ανθρώπους και που πολλές φορές δεν μπορούμε να καταλάβουμε.

Γι αυτό παρακάτω θα δείτε μερικά χαρακτηριστικά των ψεύτικων φίλων.

Σέβονται μόνο εκείνους που βρίσκονται σε θέσεις εξουσίας

Όταν πρόκειται για σεβασμό, οι περισσότεροι θα συμφωνήσουν ότι όλοι αξίζουν αυτό το συναίσθημα. Ωστόσο, οι ψεύτικοι άνθρωποι έχουν μια τάση να σέβονται μόνο τους ανθρώπους που έχουν εξουσία.

 

Δουλεύουν σκληρά για να οικοδομήσουν σχέσεις

Ενώ οι αυθεντικοί άνθρωποι δεν χρειάζεται να καταβάλλουν μεγάλες προσπάθειες για να αναπτύξουν τον κύκλο των φίλων τους, οι ψεύτικοι άνθρωποι μπορεί να προσπαθήσουν σκληρά για να κερδίσουν την αγάπη των άλλων. Η φιλία και άλλα είδη σχέσεων έρχονται φυσικά σε αυτούς που πραγματικά ενδιαφέρονται.

Αναζητούν την προσοχή

Ένα σημάδι ψεύτικων φίλων είναι ότι αναζητούν συνεχώς την προσοχή. Ενώ ένας αληθινός φίλος πιθανότατα ξέρει πότε να αφήσει άλλους να λάμψουν.

Κουτσομπολεύουν

Το κουτσομπολιό είναι μια δραστηριότητα που μπορεί να σας βοηθήσει να εντοπίσετε ψεύτικους φίλους. Οι ειλικρινείς άνθρωποι είναι πιο πρόθυμοι να μοιραστούν ανοιχτά τις απόψεις τους, ενώ οι ψεύτικοι άνθρωποι έχουν τη συνήθεια να σχολιάζουν πίσω από την πλάτη σας.

Μιλάνε συνέχεια για επιτεύγματα τους

Το να είσαι περήφανος για τα σκληρά κερδισμένα σου επιτεύγματα είναι φυσιολογικό, αλλά η συνεχόμενη αυτοπροβολή είναι σημάδι ενός ψεύτικου ατόμου. Οι αληθινοί φίλοι και άνθρωποι είναι ταπεινοί και δεν ενδιαφέρονται για τη συνεχή καυχησιολογία.

Κρίνουν συνέχεια τους άλλους

Οι αληθινοί φίλοι σας θαυμάζουν, από την άλλη μεριά οι ψεύτικοι φίλοι έχουν την τάση να σας επικρίνουν για να νιώθουν εκείνοι καλύτεροι.

 

jenny.gr

 

Πηγή

Μοίρασέ το:

 

Συμβαίνει καμιά φορά, ενώ διηγείσαι μια αστεία ιστορία απ’ το παρελθόν σου, να σταματάς, η διήγηση να σκοντάφτει και το μυαλό σου να κολλάει σε ένα όνομα. Το είπες με περίσσια φυσικότητα, γιατί στον χωροχρόνο της ιστορίας σου αυτό το πρόσωπο ήταν αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής σου, όμως η συνειδητοποίηση σε χτυπά σαν κεραυνός: έχεις χρόνια να την δεις τη Μαρία.

Κι απ’ την άλλη μεριά υπάρχουν στη ζωή σου δυο, τρεις άνθρωποι των οποίων η ύπαρξη θαρρείς και ταυτίζεται με την απαρχή του κόσμου. Είναι εκεί από πάντα ή, ακόμη κι αν δεν ήταν, εσύ αυτή την εντύπωση έχεις.

Μεγαλώνουμε, παίρνουμε μεγαλύτερα αυτοκίνητα και σπίτια για να χωράνε τα παιδιά και τις ανάγκες μας, αλλάζουμε δουλειές, αλλάζουμε ζωή και κάποιοι άνθρωποι σταματούν να πρωταγωνιστούν στο καινούριο μας σκηνικό.

 

Κάποιοι φίλοι φεύγουν, κάποιοι εξαφανίζονται, κάποιοι γίνονται «σκλάβοι» της σχέσης τους, κάποιοι μας βαριούνται και σταματούν να σηκώνουν τα τηλέφωνα και κάποιοι –λίγοι, πολύ λίγοι- μένουν και προάγονται σε αδέρφια.

 

Οι φίλοι που χάθηκαν

 

Είναι αυτοί που συναντάς καμιά φορά στον δρόμο, τους αγκαλιάζεις με όλη σου την εγκαρδιότητα, νιώθεις το πιο ειλικρινές αίσθημα χαράς να σε γαργαλάει και λες με κάθε καλή πρόθεση «Λοιπόν, να κανονίσουμε οπωσδήποτε καφέ!». Και κανείς, ποτέ δεν παίρνει τηλέφωνο.

Είναι εκείνοι που κάποτε έκανες τις καλύτερες διακοπές της ζωής σου, που μοιραστήκατε λεφτά, φαγητά, δωμάτια, εμπειρίες, μυστικά, που μεθύσατε σε πάρτι, χορέψατε σε συναυλίες -υπήρξατε Φίλιππος και Ναθαναήλ μια περίοδο (το άλλο, με το εσώρουχο και τα οπίσθια δεν κάνει να το γράψουμε) .

Είναι φίλοι που κάποτε δεν μπορούσαμε να διανοηθούμε τη ζωή μας χωρίς αυτούς και τώρα δεν είμαστε σίγουροι για το σε ποιο μέρος του κόσμου βρίσκονται.

Είναι ο φίλος που άρχισες να βλέπεις όλο και πιο σπάνια. Στην αρχή δεν μπορούσες, «έτρεχες όλη μέρα», είχε «πάρα πολλή δουλειά», θα τα λέγατε το επόμενο Σαββατοκύριακο, θα κανονίζατε οπωσδήποτε μέσα στις διακοπές. Και μετά, τα διαστήματα απουσίας έγιναν πιο μεγάλα και ολοένα μεγάλωναν μέχρι που, τελικά, στην καθημερινότητά σας έμειναν μόνο οι αναμνήσεις της φιλίας σας.

Είναι οι φίλοι που αγαπήσαμε, αλλά η ζωή, οι επιλογές του ενός ή του αλλού, οι διαφορετικές ανάγκες μας χώρισαν. Είναι οι φίλοι-ίχνη του παρελθόντος μας –το αγαπάμε, το πονάμε, αλλά το χτες είναι χτες.

 

Οι φίλοι που έγιναν οικογένεια

 

 

Και υπάρχουν και οι άλλοι φίλοι. Αυτοί που ό,τι κι αν έγινε, όσες ντουζίνες παιδιά, σχέσεις, προβλήματα ή χιλιόμετρα κι αν μπήκαν ανάμεσά μας δεν κατάφεραν να αλλοιώσουν ούτε στο ελάχιστο την ποιότητα της σχέσης μας.

Είναι αυτοί οι φίλοι που φωνάζουν τους γονείς σου με το μικρό τους όνομα, που ξέρουν απ’ έξω κι ανακατωτά το σόι σου, που θυμούνται πότε και πώς έκανες την εγχείρηση για τα κρεατάκια (και πού ήταν εκεί όταν την έκανες κι ας ήταν ρουτίνας), που έχουν μια θέση πάντα στο τραπέζι σου ή στον καναπέ σου.

Είναι οι φίλοι εκείνοι που λογίζονται ως αδέρφια, γιατί τίποτα δεν κατάφερε να μας απομακρύνει. Που μας βρίζουν κατάμουτρα όταν χρειάζεται, ανέχονται τα νεύρα μας, μας συγχωρούν την αγένεια, την περιστασιακή εξαφάνισή μας και τις κατά καιρούς ηλίθιες επιλογές μας. Είναι αδέρφια, γιατί, κατά καιρούς, θέλουμε να τους σκοτώσουμε με γυμνές γροθιές και, άλλες στιγμές, η αγάπη μας γι΄ αυτούς μας πνίγει.

Είναι τα φιλαράκια μας που άντεξαν την έλλειψη διαθεσιμότητάς μας –που έκαναν υπομονή όταν δουλεύαμε απ’ το πρωί ως το βράδυ, όταν γνωρίσαμε τον μεγάλο έρωτα και δεν χωρούσαν με τίποτα στο πρόγραμμά μας, όταν τα παιδιά έγιναν νούμερο ένα προτεραιότητα.

Είναι αυτοί που ακόμη κι αν μένουν στη Μελβούρνη, είναι δίπλα μας.

Αυτοί που, το ξέρεις –το ήξερες από πάντα, δεν θα σταματήσουν ποτέ να σε ενοχλούν με τηλεφωνήματα στις 2 η ώρα το ξημέρωμα, να σε κάνουν να γελάς, να κλαίνε στον ώμο σου, να κλαις στον δικό τους, να σ’ αγαπούν σαν μαμά και εραστή και αδερφή και παιδί. Και τούμπαλιν.

 

Πηγή: mama365.gr

 

Πηγή

 

 

 

 Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου

Είδες πώς τα φέρνει η ζωή; Μην υποτιμάς κανέναν και τίποτα γιατί όλα αλλάζουν από τη μια στιγμή στην άλλη. Εκεί που ήσουν στην κορυφή, μπορεί να βρεθείς στον πάτο, χωρίς καν να το καταλάβεις. Αξιολόγησε τη ζωή και τους ανθρώπους από τις πράξεις τους και όχι από εκείνα που σε “βολεύει” να βλέπεις.

Η ζωή είναι κύκλος και γυρίζει. Για ο,τι σου φέρει δεν θα σε ρωτήσει ποτέ. Μην κρίνεις, δεν είσαι ο καλύτερος πάνω στη γη. Υπάρχουν και άλλοι που μπορούν να κάνουν αυτό που κάνεις εσύ. Ο καθένας με τον δικό του τρόπο, μα πάνω από όλα με τον δικό του “κόπο”.

Πολλές φορές έχουμε δει στη ζωή μας να αλλάζουν όλα και, από εκεί που ήμασταν στο πιο ψηλό βουνό, να βρισκόμαστε στον πάτο της θάλασσας, πνιγμένοι και γuμνοί να προσπαθούμε να βρούμε ένα χέρι για να πιαστούμε. Μα πως περιμένεις εκείνο το χέρι να είναι εκεί όταν εσύ το έχεις πετάξει με τον χειρότερο τρόπο.

Οι άνθρωποι δεν είναι αντικείμενα. Μάθαμε να αγαπάμε άψυχα πράγματα πιο πολύ από τις ζωές μας. Παλεύουμε για να έχουμε πράγματα και όχι ζωή δίπλα μας. Γι’ αυτό θέλουμε να κρίνουμε και να δειχτούμε πως τάχα μου είμαστε μόνο εμείς που αξίζουμε και όλοι οι υπόλοιποι είναι για τα σκουπίδια. Όχι φίλε μου! Κανείς δεν είναι για τον κάδο, γιατί ο καθένας προσπαθεί με ο,τι και όσα μπορεί για να καταφέρει ο,τι εσύ, ίσως, βρήκες με μεγάλη ευκολία στη ζωή σου.

Γι’ αυτό βούλωσε το στόμα σου και βοήθα τους ανθρώπους με όποιον τρόπο μπορείς. Ακόμα και ένας καλός λόγος προς το πρόσωπό του είναι αρκετός για να δεις ένα χαμόγελο. Μην υποτιμάς κανέναν γιατί όλα αλλάζουν και ποτέ δεν ξέρεις που θα βρεθείς. Ρόδα είναι και γυρίζει…

loveletters.gr

Πηγή

 Πουλάκι μου! Μα τι γλυκιά και μελιστάλαχτη αυτή η προσφώνηση των μαμάδων -και όχι μόνο- στην Ελλάδα. Να το ακούς από το στόμα της μαμάς όλο αποδοχή και επιδοκιμασία, σε ανεβάζει στον έβδομο ουρανό. Άλλες φορές πάλι ακούς να το λέει με σφιγμένα δόντια, προσπαθώντας να συγκρατήσει το θυμό της, αλλά όπως και να ‘χει είσαι πάντα το πουλάκι της.

Πόσες φορές θα άκουσες τη μαμά σου, τη γιαγιά σου ή τη θεία σου να σου λένε όλο παράπονο Πουλάκι μου φάε το φαγάκι σου, Πουλάκι μου πρόσεχε να μην κρυώσεις, Πουλάκι μου έκανες τα μαθήματά σου;, Πουλάκι μου πρόσεχε να μη χτυπήσεις!, Αχ το πουλάκι μου πόσο μεγάλωσε!…

…και το πουλάκι μεγαλώνει. Τρώει όλα τα φρέσκα μελάτα του αυγά και όλο του το φαί. Πίνει όλο του το γάλα με το ζόρι πριν φύγει για το σχολείο. Δεν αργεί ποτέ να γυρίσει στο σπίτι, όταν αργεί πάντοτε ειδοποιεί και κοιτάζει μόνο τα μαθήματά του. Το πουλάκι αποφεύγει τις κακές παρέες, τις βόλτες με τα μηχανάκια, τα αγόρια που το θέλουν μόνο για να καλοπεράσουν, τα κορίτσια που το θέλουν μόνο για να το τυλίξουν. Δεν κάνει τατουάζ, δεν βάζει σκουλαρίκι σε κάποιο μη εγκεκριμένο σημείο, δεν αντιμιλά στους μεγαλύτερους και φυσικά αριστεύει στο σχολείο. Το πουλάκι της μαμάς μπαίνει στο πανεπιστήμιο, αλλά κάπου μακριά. Το πουλάκι πρέπει να φύγει, πρέπει να μάθει να πετάει. Τα καταφέρνει και  θέλει να πετάξει ακόμα πιο μακριά. Η μαμά ανησυχεί, στεναχωριέται, φοβάται. Η μαμά θέλει να ξέρει που είναι ανά πάσα στιγμή. Η μαμά το αγαπάει, δε θέλει να περνάει καλά μακριά της. Η μαμά ΔΕΝ θέλει να φύγει μακριά της! Τότε παύει να είναι το πουλάκι της μαμάς.

Θα σου φορέσω δύο αλυσίδες για να σε τραβάω πίσω κοντά μου όποτε το θελήσω λέει η μαμά, τη μια θα την ονομάσω Ενοχές και την άλλη Φόβο.

Πουλάκι θα είσαι, αλλά μόνο στο κλουβί μου!

Το πουλάκι της μαμάς και του μπαμπά, των φίλων και  των συγγενών, του σχολείου και της γειτονιάς, του πανεπιστημίου, της εργασίας και της κοινωνίας. Once poulaki, always poulaki.

Ένα πουλάκι με αόρατες αλυσίδες να το τραβάνε πίσω, να μην μπορεί να κάνει βήμα παραπέρα χωρίς φόβο, χωρίς την ανασφάλεια της έγκρισης των πράξεων και των αποφάσεών του, χωρίς να απολογείται. Με τσακισμένα φτερά και χαμηλή αυτοεκτίμηση. Αυτές οι αλυσίδες έχουν πολλά ονόματα. Αγάπη, Ανασφάλεια, Ανάγκη, Υποχρέωση, Όνειρα Άλλων.

Πόσο στ’ αλήθεια αναθεωρώ αυτή την τόσο τρυφερή έκφραση… Τα πουλιά όταν καταφέρουν να πετάξουν μακριά από τη φωλιά θεωρείται το μεγαλύτερο επίτευγμά τους, ενηλικιώνονται και γυρίζουν πίσω μόνο από επιλογή. Όμως υπάρχουν και κάποια πουλάκια που ακόμα προσπαθούν να μεγαλώσουν. Να πιστέψουν στον εαυτό τους, πως έχουν το δικαίωμα και μπορούν να τα καταφέρουν μόνα τους, χωρίς το δεκανίκι της οικογένειας που λειτούργει γι’ αυτά ως τροχοπέδη. Ακόμα κι αν αυτό σημαίνει πως θα φύγουν μακριά. Μακριά από τα όρια που τους επιβάλει η οικογένεια και τα θέλω της. Μακριά από τα όρια μιας μίζερης κοινωνίας που μόνο τρικλοποδιές ξέρει να βάζει και να καταβαραθρώνει τα όνειρα για μια αξιοπρεπή ζωή. Η κοινωνία άλλωστε είναι ο καθρέφτης της οικογένειας.

Δεν αγαπάς αρκετά τους γονείς σου αν δεν φύγεις για να κυνηγήσεις τα όνειρά σου, με την προϋπόθεση ότι θα γυρίσεις πίσω στο τριώροφο που έχουν χτίσει για σένα και τα αδέρφια σου, ώστε να τελειώσει επιτέλους ο εφιάλτης και να είστε πια μια μεγάλη ευτυχισμένη οικογένεια. Ή μάλλον αγαπάς υπερβολικά τους γονείς σου κι έτσι θα φύγεις από το πατρογονικό σπίτι όταν παντρευτείς, γιατί δε θες να τους αφήσεις μόνους και απροστάτευτους από την ανία του να ασχολούνται μόνο με τη δική τους ζωή και όχι με τη δική σου. Άσε που με την κρίση, που να φεύγεις τώρα, καλά είσαι εκεί που κάθεσαι.

Δεν αγαπάς αρκετά την πατρίδα σου αν δεν φύγεις για μια καλύτερη τύχη στο εξωτερικό και δεν ποθήσεις διακαώς να γυρίσεις πίσω, από την πρώτη στιγμή που θα πατήσεις το πόδι σου στην κακούργα ξενιτιά. Ασχέτως αν αυτή η πατρίδα το μόνο που κάνει είναι να σε διώχνει όλο και πιο μακριά, για να σωθείς από την ανεπάρκειά της να σε κρατήσει σε ένα υγιές περιβάλλον όπου θα μπορείς να ονειρευτείς, να δημιουργήσεις, να ζήσεις.

Κάποια πουλάκια συνηθίζουν στην αιχμαλωσία, κάποια μαραζώνουν και κάποια βρίσκουν την ευκαιρία και το σκάνε. Είναι ΕΠΙΛΟΓΗ τους.

Πουλάκι ετών 34.

Ιωάννα Καράνταγλη

Πηγή: themamagers.gr
Image by Lisa Visser

Απολαύστε το ποίημα «Για τα παιδιά», του Χαλίλ Γκιμπράν

Τα παιδιά σου δεν είναι παιδιά σου

είναι οι γιοι και οι κόρες

της λαχτάρας της Ζωής για Ζωή.

Δημιουργούνται μέσα από εσένα,

αλλά όχι από εσένα.

Και αν και βρίσκονται μαζί σου, δεν σου ανήκουν.

Μπορείς να τους δώσεις την αγάπη σου,

αλλά όχι τις σκέψεις σου.

Αφού ιδέες έχουν δικές τους.

Μπορείς να προσπαθήσεις

να τους μοιάσεις αλλά μη γυρέψεις να τα κάνεις σαν εσένα.

Αφού οι ψυχές τους κατοικούν στο σπίτι του αύριο

που εσύ δεν πρόκειται να επισκεφτείς ούτε στα όνειρα σου.

Αφού η ζωή δεν πάει προς τα πίσω

ούτε ακολουθεί

στο δρόμο του το χθες.

Μπορείς να δίνεις μια στέγη στο σώμα τους,

αλλά όχι και στις ψυχές τους.

Είσαι το τόξο από το οποίο

τα παιδιά σου σαν ζωντανά βέλη

ξεκινάνε για να πάνε μπροστά.

Ο τοξότης βλέπει το ίχνος της τροχιάς

προς το άπειρο

και κομπάζει ότι με την δύναμή του

τα βέλη μπορούν να πάνε γρήγορα

και μακριά.

Ας χαροποιεί τον τοξότη

ο κομπασμός του.

Αφού ακόμα και αν αγαπάει το βέλος που πετάει

έτσι αγαπά και το τόξο που μένει στάσιμο.

 

  για την θετη μου μανα

με πήρες σπιτι σου για να με απαλαξεις απο το ασχημο περιβαλλον ενος ορφανοτροφείου εχοντας ασπουμε την καλυτερη προθεση κι διαθεση για μενα . θελω να σε ευχαριστήσω που με πηρες κοντα σου μου δωσες ρουχα φαγητο σπιτι να μενω να μην ειμαι καπου σα σκυλι. στο αγνωστο καπου που δε θαχα ελπιδα. ομως θελω να υποβαλλω καποια ερωτηματα με παραπονο κι πονο ψυχης .

γιατι ποτε σα ανθρωπο δε σεβαστικες την προσωπικότητα μου ??

γιατι φερεσε σα νασε ενα κακομαθημενο παιδι που απετει να του κανουν ολα τα χατιρια ενω εγω αν τολμουσα σα παιδι ενα πραματακι να ζητισω το μετανιωνα χιλιες φορες απ τις τημοριες το σκληρο άκαμπτο ύφος ?? κι φυσικα το οχι δε θα στο κανω αυτο που ζητας με τοση λαχταρα ??

  γιατι οταν πηγαινα σχολειο ποτε δεν ησουν εκει σε γιορτες και τετοια που γινονταν κι ολλοι οι γονεις ηταν εκει για τα παιδια τους ??

γιατι παντα μου κολλας ταμπελες και με κατακρίνεις ??

γιατι μου φερεσαι απαξιωτικά ?? γιατι μου μιλας ταπινωτικα ?? γιατι μου λες οτι σου χρωσταω της ζωη μου κι πρεπει να σε υπηρετω γιατι με απειλείς μονιμος οτι θα με πεταξεις εξω απ το σπιτι αν δε υπακούω στις διαταγες σου ?? γιατι ποτε δε έκατσες να ακουσεις τι νιωθω τι πιστευω τα αισθήματα μου >?

γιατι λες οταν παω να σου πω το παραπονο μου οτι  ειμαι αχαριστη οτι μου εδωσες παραπανω απ οσο αξιζα κι αν δε σου αρεσω σηκω φυγε ?? βρες της μανα που σε γέννησε μα  παρατησε ??

γιατι με κατηγορούσες σε ολλους οτι εγω σου κανα κακο ψυχικα κι το επαιζες θυμα ενω εγω μούδιαζα απο τα χαστούκια τις κλοτσιές και το μαλλιοτράβηγμα σου ??

γιατι μου θυμιζεις οτι δε ειμαι τιποτα κι οτι χαρης εσενα ειμαι κι εγω κατι ??

γιατι μεχες περιορισμένη σε ολα ?? και παντα με θες να χορευω στο σκοπο σου ??

 

γιατι δε εχω να θυμαμε κατι καλο μαζι σου παρα μονο ελαχιστες φορες κατανοηση ανθρωπια ουσιαστική ??

γιατι στο κοσμο μπροστά εξω οταν ειμασταν εισουν αλος ανθρωπος ??η πιο γλυκια μαμα του κοσμου ??

γιατι καθε φορα που με ζοριζεις κι εγω δε μπορω να κανω ολες τις τρελες που ζητας μου λες γι αυτο πηρα παιδι αλλιως τι το ηθελα ?? να το ταιζω μονο και να κοιματα ???

γιατι απο τα 11 χρονια μου μεχες να κανω γενική καθαριότατα ολο το σπιτι μονη μου κι εσυ να επιβλεπεις και να με βαζεις ξανα και ξανα να κανω τα ιδια αν δε τα εκανα ακριβως οπως διεταζες ??

γιατι ολο πετας υπονοουμενα ειρωνικα σχολια η και εμμεσες προσβολες για την εμφανιση μου ?? γιατι δε ειμαι μοντελο και δε εχω ωραιο σωμα ??

το χεροσουν και το χερεσε να μου λες οτι χωρις εσενα θα καταλιξω ενα τιποτα ενα ατομο του δρομου ζητιανος ??

γιατι οσες φορες πήγες να μου φερθεις με καποια καλοσύνη με νοιαζεσε μα μετα αλλαζεις συμπεριφορα κι γινεσε αντιφατηκη μετα καταλαβαίνω πως δε το πιστευες ουτε πιστεύεις οτι λες ??

γιατι μου λες σε αγαπω μονον οταν θες να στο πω κι εγω ??

γιατι μου φερεσε ανθρωπινα μονον οταν σου κανω οτι ζητας ???

γιατι οταν σου λεω μαμα αυτο δε μπορω να το κανω ειν παραλογο μου κρατας μουτρα φευγεις κι κοπανας πορτες πισω σου ??

γιατι με προσβάλλεις και μου θυμιζεις οτι μου εκανες χαρη που με πηρες κοντα σου ?? γιατι ποτε δε αφιέρωσες χρονο μαζι μου ουσιαστικο ?? γιατι οτι αγαπουσα κι αγαπω θελεις να μου το εξαφανιζεις ?? γιατι μου λες μονιμος οτι ειμαι ζωον σκουπιδι αληταριο ??

γιατι οταν μου κανανε κακο οι αλλοι εσυ μου ελεγες οτι εγω το προκαλω κι να ζητω κι συγνωμη απ πανω απ εκεινους ?? γιατι ποτε δε ενιωσα αγαπη μα μονο απειλες βρισιες κλαμα ?? γιατι παντα με ειχες και μεχεις να ζω με αγχος αγωνια για το ποτε θα ξεσπασει απ το τιποτα καυγας παλι ?? γιατι με κανεις να νιωθω ενοχες οτι δε ειμαι ανταξιος σου συνανθρωπος ??

γιατι δε μαφινεις να ειμαι ο εαυτος μου ?? γιατι με ευνουχίζεις ??

γιατι δε με εμπιστεύεσε και θαρρεις πως μονος εσυ τα ξερεις ολα ??

γιατι με θες μονον σα εκτελεστικο σου οργανο να υπακουω μονο και να λεω μάλιστα οτι θελετε μητέρα ??

γιατι παντα με ηθελες στρατιωτακι σου να κανω οτι λες να φοραω οτι θες να μιλαω οπως θες να σκεφτομαι οπως θες ?? γιατι με απομονωσες απο το κοσμο με τροπο πλαγιο ??? γιατι δε εχω να θυμαμαι καποια στιγμη καλη μαζι σου μα παντα μια μαυρη αυρα να υπαρχει κοντα μας ??

γιατι ξερω οτι για παντα θα ειμαι μονη μου με ανασφάλειες πως ποτε κανεις δε θα με νοιαστει ??

γιατι με εχεις κανει να αμφιβαλω για μενα και να με μισω ?? γιατι μαμα με μισεις γιατι βγαζεις μενος πανω μου ?? μανα γιατι παρολα αυτα σε αγαπω κι τρεμω μην σε χασω ??? αγερας και κατι για αυτην που με γεννησε και εχοντας στοιχεια κι αποδειξεις ξερω οτι ποτε δε με πεταξε απ την ζωη της λογο δυσκολιων μα παρα μονο γιατι ηθελε να διωξει ενα βαρος απ πανω της. κυρα κατίνο σου ευχομαι οτι εκανες μπροστα σου να το βρεις κι αν ποτε λεμε αν ελθεις ξανα κοντα μου κατι που δε θα γινει γιατι δε εχεις καρδια ψυχη ποτε δε ενιωσες τιποτε για μενα . δε θα σε δεχτώ ουτε θα υπαρχεις για μενα εισαι ΝΕΚΡΗ !!!!!!!!!!!!!!